Grupy

• • • Grupa I
    • Grupa II
    • Grupa III
    • Grupa IV
    • Grupa V
    • Psycholog
    • Terapeuta pedagogiczny
    • Pedagog specjalny
    • Logopeda

• • •  

      TERAPEUTA PEDAGOGICZNY: mgr Agnieszka Janus

      W celu skontaktowania się z terapeutą

      proszę o przesłanie wiadomości za pomocą aplikacji INSO.

      godziny pracy: czwartek 11.00-14.30

         

      PERCEPCJA WZROKOWA

      Percepcja wzrokowa jest zdolnością do rozpoznawania i różnicowania bodźców wzrokowych oraz umiejętnością ich interpretowania. Rozwój procesu wzrokowego przebiega od globalnego i polisensorycznego do spostrzegania analitycznego. Zmysł wzroku spełnia zatem szczególną rolę w rozwoju procesów poznawczych i w nabywaniu przez dziecko doświadczeń. Dziecko dzięki różnym formom własnej działalności uczy się dostrzegania w otaczających go przedmiotach coraz większej ilości cech.

      Percepcja wzrokowa uczestniczy w niemal wszystkich działaniach człowieka. Odpowiedni poziom percepcji wzrokowej umożliwia dziecku naukę czytania, pisania, stosowania reguł ortografii, wykonywania zadań arytmetycznych oraz rozwiniecie wszystkich innych umiejętności wymaganych od niego w trakcie nauki szkolnej. Najintensywniejszy rozwój percepcji wzrokowej przypada na okres od 3;6 do 7;6 roku życia.

      KOORDYNACJA WZROKOWO-RUCHOWA

      Koordynacja wzrokowo-ruchowa jest zdolnością do zharmonizowania ruchów gałek ocznych z ruchami całego ciała lub którejś z jego części. Gdy osoba z normalnie funkcjonującym aparatem wzrokowym sięga po jakiś przedmiot, wówczas jej ręką kieruje wzrok. Sprawne wykonywanie niemal wszystkich czynności zależne jest od dobrze rozwiniętej koordynacji wzrokowo-ruchowej.

      ZABURZENIA PERCEPCJI WZROKOWEJ

      Zaburzenia percepcji wzrokowej mogą być rezultatem opóźnień w rozwoju spowodowanym nieznanymi czynnikami, rezultatem mikrouszkodzeń mózgu, poważnych zaburzeń emocjonalnych lub niedostatecznej stymulacji środowiskowej. Zaburzenia percepcji występują często u dzieci mających trudności w nauce. Nawet odrysowanie rysunku z tablicy może się okazać trudne dla dziecka, jeżeli nie potrafi „przełożyć” rysunku z pozycji pionowej (tak jak widnieje on na tablicy) na pozycję poziomą czyli taką, jak kartka papieru, na której rysuje), lub też, jeśli przy przerysowywaniu z książki , nie potrafi ono równocześnie spostrzegać rysunku gotowego (modelowego) i rysunku właśnie wykonywanego.

      Zaburzenia percepcji utrudniają także tworzenie pojęć. Dziecko z zaburzona percepcją odbiera ograniczoną ilość informacji ze środowiska, zasób wiadomości jest więc ubogi, a to odbija się na jego wynikach w nauce.

      Zaburzenia percepcji wzrokowej mają silny wpływ na sferę emocjonalną dziecka (niemożność sprostania wymaganiom szkolnym, duża męczliwość, zniechęcenie, wykluczenie przez rówieśników z powodu „niezdarności”).

      USPRAWNIENIE PERCEPCJI WZROKOWEJ

      ĆWICZENIA NA MATERIALE OBRAZKOWYM:

      • Wyszukiwanie różnic w obrazkach.
      • Dobieranie par identycznych obrazków.
      • Wskazywanie czego brakuje na obrazku.
      • Rozpoznawanie obrazków opisywanych słownie.
      • Dobieranie postaci do ich cieni albo konturów.
      • Porządkowanie historyjek obrazkowych.
      • Nazywanie czynności przedstawionych na rysunkach, opowiadanie historyjki przedstawionej na obrazkach.
      • Dobieranie części obrazka do całości (uzupełnianki obrazkowe).
      • Układanie obrazków z części (układanki  płaskie  i  klockowe), układanie puzzli lub ilustracji po uprzednim ich przecięciu.
      • Układanie obrazków według instrukcji słownej (po lewej,  po prawej,  na  górze,  na  dole,  za,  przed).
      • Układanie obrazków w kolejności, w jakiej były pokazywane (różne obrazki, długie i krótkie  ekspozycje).
      • Segregowanie obrazków wg tematu – kategoryzowanie.

      ĆWICZENIA NA MATERIALE GEOMETRYCZNYM:

      • Różnicowanie figur geometrycznych pod względem m.in. koloru, kształtu, wielkości.
      • Dobieranie par jednakowych figur geometrycznych.
      • Układanie figur geometrycznych z części.
      • Układanie figur geometrycznych według podanego wzoru.
      • Dobieranie części figury geometrycznej do całości.
      • Obrysowywanie prostych figur geometrycznych.
      • Dorysowywanie brakujących części figury geometrycznej.
      • Rysowanie kompozycji geometrycznych według wzoru.

      ĆWICZENIA NA MATERIALE LITEROWYM:

      • Segregowanie liter – np. z rozsypanych liter wybieramy wszystkie litery „k”.
      • Wyszukiwanie danej litery w tekście.
      • Wyodrębnianie sylab w wyrazach.
      • Wyszukiwanie i dobieranie par jednakowych liter – bez czytania, na podstawie identyfikacji wzrokowej (w tym przypadku dobrze sprawdzają się domina literowe, klocki i rozsypanki literowe).

      INNE:

      • Czytanie tekstu napisanego różną czcionką.
      • Wyszukiwanie różnic w słowach.
      • Wyszukiwanie w tekście takich samych wyrazów lub wyrazów podobnych.
      • Dopasowywanie słów do wzorca graficznego, czyli przyporządkowywanie wyrazów do zaprezentowanego obrazka.
      • Wyszukiwanie innych słów, które ukryły się w wyrazach.
      • Wyszukiwanie w tekście określonych liter lub sylab.
      • Rozsypanki wyrazowe – dziecko otrzymuje wzór; jego zadaniem jest poprawne ułożenie zdania z rozsypanki wyrazowej.
      • Rysowanie z pamięci.
      • Odtwarzanie z pamięci prostych układów klocków.
      • Odtwarzanie z pamięci układów elementów (obrazków, przedmiotów, figur geometrycznych).

      • Uzupełnianie niedokończonych rysunków (dorysowywanie brakujących elementów).
      • Rysowanie kompozycji za pomocą szablonów rysunkowych.
      • Rysowanie konturów wg podanego wzoru – dziecko otrzymuje rysunek o słabo zaznaczonym konturze i jego zadaniem  jest pogrubienie istniejącego konturu.
      • Dyktanda graficzne – kreślenie kształtów graficznych powstałych za pomocą kreski łączącej wyznaczone uprzednio punkty.
      • Wypełnianie konturów – pokrywanie płaszczyzny farbą, kredką.
      • Przerysowywanie przez kalkę techniczną.
      • Rysowanie pod dyktando.
      • Zabawy typu: „Kto zmienił miejsce?”, „Co tu się zmieniło?”, „Do czego to pasuje?”.
      • Zabawa z klockami – budowanie według wzoru kompozycji z klocków.
      • Wszelkiego typu labirynty.
      • Różnego rodzaju układanki – puzzle, kolorowe figury geometryczne.
      • Gry edukacyjne – typu memory, „Dobble”, gra w scrabble, domino obrazkowe, literowe lub sylabowe, itp.

      Źródło: M. Frostig, D. Horne Wzory i obrazki, A. Franczak, K. Krajewska  Zabawy i ćwiczenia na cały rok. Propozycje do pracy z dziećmi młodszymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych, H. Skibińska, Praca korekcyjno-kompensacyjna z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu.

      JAK ĆWICZYC SYNTEZĘ SŁUCHOWĄ U DZIECKA?

      Synteza słuchowa to obok analizy słuchowej kluczowa sprawność przy nauce czytania i pisania. To zdolność do składania sylab lub głosek w słowo np.:

      Sa-mo-lot                 lub             l-i-s-t

      Jeśli dziecko nie ma dobrze rozwiniętej syntezy słuchowej to czyta poszczególne litery ale nie potrafi ich złożyć

      w całość.

      JAK PRAWIDŁOWO ĆWICZYĆ SYNTEZĘ SŁUCHOWĄ?

      Podziel naukę na etapy, zacznij od najprostszego. Nawet jeśli dziecko dobrze sobie radzi z pierwszym etapem, najprostszym to nie pomijaj go. Dziecko zobaczy, że mu się udaje, że potrafi, nabierze poczucia sukcesu i zechce ćwiczyć dalej, podejmie próby wykonania trudniejszych zadań. Ponadto dziecko rozwinie świadomość, że słowo składa się z  mniejszych elementów (sylab, głosek), które trzeba złożyć w całość. Zacznie rozumieć polecenia kierowane do niego przez nauczyciela i kiedy nadejdzie czas na trudniejsze zadanie (głoskowanie) dziecko będzie wiedziało, o co chodzi w tego typu ćwiczeniach.

      I etap – synteza sylabowa

      Rodzic dzieli słowo na sylaby, dziecko składa je w całość.

      Np. rodzic mówi za- ba- wa, dziecko składa w całość i odpowiada zabawa.

      II etap – synteza morfemowa, logotomowa, logotomowo-fonenowa

      Rodzic dzieli słowa na fragmenty, które sylabami nie są. Wydziela pierwszą lub ostatnią głoskę w słowie np.:

      o- kno                       lub                         zup-a

      Może też podzielić inaczej np.:

      Kok – artk- a                      lub                     sam-och -ód

      III etap – synteza fonemowa

      Dziecko składa słowa z podanych głosek. To najtrudniejszy etap, warto go podzielić na mniejsze.

      1. Zastosuj podpowiedź wzrokową

      Rodzic podaje dwa przedmioty (obrazki), których nazwy mocno się od siebie różnią (długością i brzmieniem).

      Rodzic głoskuje nazwę wybranego przedmiotu, a dziecko wskazuje go. Przykłady dwóch przedmiotów:

      woda, dywanik, rodzic głoskuje w-o-d-a, a dziecko wskazuje wodę.

      2. Zwiększ liczbę przedmiotów (obrazków)

      3. Dobieraj słowa coraz bardziej podobne do siebie brzmieniowo np. sok, kos

      4.Wycofaj podpowiedź wzrokową, gdy dziecko zacznie sobie dobrze radzić.

      WAŻNE!!!   Ćwiczenia organizuj w formie zabawy. Dziecko biegnie po przegłoskowany przedmiot, przeskakuje go, rzuca do niego piłką itp. Zabawy można przeprowadzić podczas spaceru, jazdy samochodem.

      WAŻNE!

      1.NIE UŻYWAJ NAZW LITER ALFABETU

      Głoskuj k zamiast ka, s zamiast es, j zamiast jot

      np. j-a-j-k-o     zamiast    jot-a-jot-ka-o

       

      2. NIE DODAWAJ DŹWIĘKU Y DO KAŻDEJ  WYPOWIEDZIANEJ SPÓŁGŁOSKI

      Głoskuj s-o-k        a nie sy-o- ky

      3. NIE LITERUJ TYLKO GŁOSKUJ

      Kiedy ćwiczymy syntezę słuchową głoskujemy tak, jak się wymawia głoski, a nie jak się pisze litery np.

      Głoskuj   cz-a-p-k-a       z nie    c-z-a-p-k-a