Grupy

      •          

        PEDAGOG SPECJALNY: mgr Agnieszka Janus

                                                      poniedziałek 9.30-12.30

        W celu skontaktowania się z pedagogiem

        prosimy o przesłanie wiadomości za pomocą aplikacji INSO.

                                                                  mgr Joanna Kaczmarska-Kozioł

         

        BUDOWANIE WIĘZI RODZINNYCH

        Więzi rodzinne to siatka, która łączy członków rodziny na płaszczyźnie emocjonalnej i społecznej. Rozwój dziecka

        i jego wychowanie jest ściśle uzależnione od jej funkcjonowania. Dzieci obserwują zachowania rodziców i  innych

        domowników. To, co widzą, często stanowi wzór dla ich własnych zachowań. Jeśli opiekunowie wykazują

        szacunek,  empatię i zdrowy sposobów rozwiązywania konfliktów, dzieci są skłonne do naśladowania tych

        wzorców. Tymczasem przemoc, wulgarny język, brak wsparcia czy szacunek kształtuje wśród nich poczucie leku,

        niezrozumienia, obniża poczucie własnej wartości, a także wpływa na kontakty z innymi ludźmi.

        Rozmowa  jest jednym z najważniejszych czynników wspierających więzi rodzinne. Prawdziwa konwersacja

        dotyczy emocji i uczuć wszystkich domowników. To dzięki komunikacji członkowie rodziny mogą wyrażać swoje

        myśli, uczucia, potrzeby i oczekiwania.

         

        WIĘZI RODZINNE:

        - dają emocjonalne wsparcie,

        - dają poczucie przynależności (bezpieczeństwo),

        - wspierają dzieci w edukacji (inwestowanie w przyszłość),

        - dają poczucie tożsamości kulturowej (zwyczaje, tradycje rodziny),

        - uczą rozwiązywać konflikty, negocjować.

         

        W JAKI SPOSÓB PIELĘGNOWAĆ WIĘZI RODZINNE?

        - wspólne spędzanie czasu - wspólne posiłki, wspólne zainteresowania,

        - rozmawianie o wartościach - otwarta rozmowa, popieranie swojego zdania argumentami,

        - wyrażanie wdzięczności - kultywowanie tradycji rodzinnych np. urodziny bliskich, rocznice,

        - rozwijanie empatii - okazywanie sobie wsparcia, szacunku, docenianie wysiłków i osiąganych sukcesów,

        - dawanie sobie przestrzeni do indywidualnego rozwoju - ustalanie zdrowych granic i szacunek dla prywatności

        każdego,

        - wspólna praca nad rozwiazywaniem konfliktów - unikanie agresji, obrażania się nawzajem, słuchanie drugiej

        osoby, podejmowanie wysiłku w budowanie pojednania.

         

        TOKSYCZNE WIĘZI RODZINNE TO:

        - brak zgody na zachowanie indywidualności wszystkich  członków rodziny,

        - nadmierna kontrola, która rodzi manipulacje,

        - skrajne niedbalstwo, czyli brak zainteresowania sytuacją dziecka i jego stanem emocjonalnym,

        - unikanie konfrontacji z trudnościami.

         

        SKUTKI TOKSYCZNYCH WIĘZI NA BUDOWANIE PRZYSZŁYCH RELACJI:

        - trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji (przyjacielskich, romantycznych),

        - dystans emocjonalny - ochrona przed zranieniem, wykorzystaniem, zdradą rodziny.

        Dzieci wzrastające w toksycznych środowiskach rodzinnych często wchodzą w relacje, w których osoba-partner

        również tworzy toksyczne więzi.

         

        Źródło: ebook Siła więzi rodzinnych -  Fundacja Nie Widać Mnie

         

        KLAPS - PRAWDA I MITY NA PODSTAWIE WYNIKÓW AKTUALNYCH BADAŃ

         

        1. Istnieje wiele przekonań o klapsach – że są skuteczne, uczą norm i zasad właściwego zachowania, zapobiegają agresji i są nieszkodliwe dla dziecka.
        2. Niektóre badania nad natychmiastowym skutkiem klapsów rzeczywiście potwierdzają, że pod wpływem kary dzieci zaprzestają danego zachowania w konkretnej sytuacji. Jednocześnie wiele badań wskazuje również, że inne, nieprzemocowe metody przynoszą podobne efekty.
        3. Dzieci, które od najbliższych doświadczają bolesnych kar, mają tendencję do postrzegania intencji innych ludzi jako wrogich i częściej uciekają się do agresji w kontaktach z innymi.
        4. U dzieci, wobec których stosowano klapsy, nie wykształca się wewnętrzne przekonanie, co jest dobre, a co złe.
        5. Dzieci mogą się wystrzegać pewnych zachowań ze strachu przed karą, ale nie dlatego, że zrozumiały, dlaczego dane zachowanie jest złe (zwiększamy posłuszeństwo dziecka, nie doprowadzamy do jego rozwoju moralnego).
        6. Zwolennicy stosowania kar fizycznych twierdzą, że jeśli są wymierzane przez rodziców z właściwą intencją i bez emocji, pełnią rolę wychowawczą i mają dobroczynne skutki. Jednak większość polskich rodziców wymierza kary fizyczne pod wpływem silnych emocji więc  rola wychowawcza klapsów jest wątpliwa.
        7. Konstruktywne metody wychowawcze są w stanie zachęcić dziecko do właściwego zachowania i współpracy oraz dają możliwość nawiązania z nim wartościowej relacji.

        Źródło: www.rodzice.fdds.pl